Terminologia techniki okrętowej
Systemy i komponenty zapewniające pracę statku: rurociągi, wymiana ciepła, obsługa płynów i układy pomocnicze.
Masa, zwykle woda morska w wydzielonych zbiornikach, przewożona w celu regulacji zanurzenia, przegłębienia, przechyłu i stateczności.
Najniższa wewnętrzna część kadłuba, w której zbiera się woda, oraz zaokrąglone przejście między dnem a burtą. Instalacje zęzowe odpompowują tę wodę.
Obrotowy bęben o osi pionowej służący do wybierania lin cumowniczych.
Obrzeże na rurze, zaworze lub kształtce umożliwiające połączenie śrubowe z uszczelką. Wymiary i klasy ciśnienia są zgodne z normami takimi jak EN 1092-1, ASME B16.5 lub JIS.
Urządzenie przenoszące ciepło między dwoma płynami bez ich mieszania. Wymienniki płytowe i płaszczowo-rurowe są powszechne do chłodzenia silników i oleju.
Kompaktowy zespół ze zbiornikiem, pompami, silnikiem, zaworami, filtrami i chłodnicami, dostarczający ciecz hydrauliczną pod ciśnieniem do siłowników. Skrót HPU.
Rura lub blok z kilkoma wlotami lub wylotami, rozdzielający lub zbierający przepływ, np. kolektor ładunkowy lub hydrauliczny blok rozdzielczy.
Maszyna przetłaczająca ciecz przez dostarczenie jej energii. Pompy wirowe stosuje się do dużych wydajności; wyporowe do cieczy lepkich i wysokich ciśnień.
Otwór odpływowy odprowadzający wodę z pokładu za burtę lub do instalacji odwadniającej.
Wnęka w podwodnej części kadłuba, zaopatrzona w kratę, z której pobiera się wodę morską do instalacji chłodzenia, balastowej i gaśniczej.
Urządzenie uruchamiające, zatrzymujące, regulujące lub kierujące przepływ w rurociągu. Zasuwy, zawory grzybkowe, przepustnice, zawory kulowe i zwrotne to główne typy okrętowe.
Maszyna pokładowa do podnoszenia i opuszczania kotwicy i łańcucha, z kołem łańcuchowym i hamulcem.